Bene bènnidu. So Ithocor Gambella. T'apo a ghiare cun assèliu in s'esploratzione de su bestire meu. Imprea ambas manos e move·ti a bellu.
Porta sas manos subra de sa fronte mia. Inoghe podes tocare s'infula, unu capiàle. Est fata de linu biancu: suta de sos pòddighes l'as a intèndere in manera lèbia raspitzosa, cun una trama sùtile chi si podet intèndere si curres a bellu sas puntas de sos podighes dae unu chirru a s'àteru.
Si la pigas intre sos pòddighes l'as a intèndere lèbia e mujadita, non tètera. Si sighis s'oru, as a notare una cosidura fine, aizu in rilievu. Como pendes a bellu subra de sos coddos.
Inoghe agatas su manteddu. Imbarat sas manos abertas e intendes sa diferèntzia: sa lana est prus russa e modde respetu a su linu, prus calente a su toccu. Istringhende·la intre sos pòddighes as a iscoberrere una cunsistèntzia cumpata ma moditza.
Lassat cùrrere sas manos cara a s'oru: inoghe su tessutu càmbiat. S'oru est damascadu: est prus lisu e in manera lèbia in rilievu, cun motivos chi podes sighire tratzende subra unu pòddighe.
Giughe como sos pòddighes a su tzentru de sas petorras. As a agatare una cadenita chi serrat su manteddu: est frita, lisa, metàllica. Podes intèndere sos piticos aneddos un'a pustis de s'àteru. Suta de su manteddu agatas sa tùnica.
Franghe in manera lèbia su manteddu e imbarat sas manos subra de su tessutu sutastante. Est ancora lana. Pendes longu su bustu: sa tùnica ruet dereta finas a sos pees. Frima sas manos a s'artària de su chintu.
Inoghe agatas sa tzintura in còrgiu. A diferèntzia de sa lana, su còrgiu est prus tèteru, cumpatu e lisu, ma non fritu comente su metallu. Carca in manera lèbia cun su podighe mannu: as a intèndere chi oponet resistèntzia. Podes sighire s'oru e agatare sa fìbbia a su tzentru.
Como pendes cara a sos pees. Sas botas sunt fintzas issas in còrgiu. Colat sos pòddighes subra de sa superfìtzie: est in manera lèbia prus raspitzosa ue su materiale est prus pagu traballadu. Proat a iscoberrere sa forma: sa punta, su coddu.
Benvenuto. Sono Ithocor Gambella. Ti guiderò con calma nell'esplorazione del mio abito. Usa entrambe le mani e muoviti lentamente.
Porta le mani sulla mia fronte. Qui puoi toccare l'infula, un copricapo. È fatta di lino bianco: sotto le dita la sentirai leggermente ruvida, con una trama sottile percepibile se scorri piano i polpastrelli da un lato all'altro.
Se la prendi tra le dita la sentirai leggera e flessibile, non rigida. Se segui il bordo, noterai una cucitura fine, appena in rilievo. Ora scendi lentamente sulle spalle.
Qui trovi il mantello. Appoggia le mani aperte e senti la differenza: la lana è più spessa e morbida rispetto al lino, più calda al tatto. Stringendola tra le dita percepirai una consistenza compatta ma soffice.
Lascia scorrere le mani verso il bordo: qui il tessuto cambia. Il bordo è damascato: è più liscio e leggermente in rilievo, con motivi che puoi seguire tracciandoli con un dito.
Porta ora le dita al centro del petto. Troverai una catenella che chiude il mantello: è fredda, liscia, metallica. Puoi sentire i piccoli anelli uno dopo l'altro. Sotto il mantello trovi la tunica.
Scosta leggermente il mantello e appoggia le mani sul tessuto sottostante. È ancora lana. Scendi lungo il busto: la tunica cade dritta fino ai piedi. Ferma le mani all'altezza della vita.
Qui trovi la cintura in cuoio. A differenza della lana, il cuoio è più rigido, compatto e liscio, ma non freddo come il metallo. Premi leggermente con il pollice: sentirai che oppone resistenza. Puoi seguire il bordo e trovare la fibbia al centro.
Ora scendi verso i piedi. Le scarpe sono anch'esse in cuoio. Passa le dita sulla superficie: è leggermente più ruvida dove il materiale è meno lavorato. Prova a percepire la forma: la punta, il dorso.