Benennidu
Acurtziadi cun assèliu.
So Adelàsia de Torres.
Como lassa·ti giughere a connòschere sa bestimenta mea.
Ascurta sa 'oghe mea chi at a ghiare sas manos tuas.
Cumintza dae su capu.
Imbarat in manera delicada sos pòddighes subra sa conca mea.
As a intèndere unu cuguttu particulare.
Una fasca imbòligat sa cara e una àtera sos cherbeddos, si mutit gebende.
Est fata de linu craru, est lèbiu e rapizosu a su tocu.
Sìmbulu de modèstia. Est obbrigatòriu pro sas fèminas cojuadas.
Sa fasca subra de sos cherbeddos frima unu velu ampru, chi torrat a rùere subra de sos coddos.
Fintzas custu est in linu fine, comente una mussolina.
Como fala a bellu cara a sos coddos.
Inoghe su tessutu càmbiat.
Sa prima beste chi sas manos tuas adobiant est su manteddu.
Est ampru, grave, fatu de lana ruja.
Si curres sos pòddighes longu sos oros as a intèndere unu disinnu damascadu, una decoradura tèssida in su tessutu.
A s'artària de sas petorras podes iscoberrere una cadenita metàllica.
Tenet unidos sos duos oros de su manteddu.
Suta de sos pòddighes as a intèndere su cuntrastu intre su tessutu calente e su metallu fritu.
Como aberi su manteddu cun sas manos.
Suta agatas sa sopratunica.
Est fintzas issa ruja e aberta in dae in antis.
Fintzas inoghe, longu sos oros, as a pòdere iscoberrere su motivu damascadu chi decorat su tessutu.
Como fala a su chintu.
Inoghe agatas una chintorza de còrgiu, lisa e resistente.
A sa chintorza est apicada una busciachita pitica: sos terramannesos li narant scarsella.
Est fata de seda damascada.
Colat a bellu sas puntas de sos podighes subra de sa superfìtzie.
As a intèndere su disinnu de su tessutu e subra de s'oru inferiore sas frunzas de filu de seda.
Fala ancora.
Suta de sa sopratunica s'agatat sa tùnica biaita.
Est sa beste prus interna e ruet dereta longu su corpus.
In fines fala finas a sos pees.
Inoghe giuto botas de pedde, cun sa punta, comente fiat sa moda in su tempus meu.
Como connosches comente so bestida.
Avvicinati con calma.
Sono Adelasia di Torres.
Ora lascia che ti accompagni a conoscere le mie vesti.
Ascolta la mia voce che guiderà le tue mani.
Inizia dal capo.
Appoggia delicatamente le dita sopra la mia testa.
Sentirai un copricapo particolare.
Una fascia avvolge il viso e un'altra la fronte, si chiama gebende.
È fatta di lino chiaro, leggermente ruvido al tatto.
Simbolo di modestia è obbligatorio per le donne maritate.
La fascia sulla fronte ferma un velo ampio, che ricade sulle spalle.
Anche questo è in lino leggero, una mussola.
Ora scendi lentamente verso il collo e le spalle.
Qui il tessuto cambia.
La prima veste che le tue mani incontrano è il mantello.
È ampio, pesante, fatto di lana rossa.
Se scorri le dita lungo i bordi sentirai un disegno damascato, una decorazione tessuta nel tessuto.
All'altezza del petto puoi percepire una catenella metallica.
Tiene uniti i due lembi del mantello.
Sotto le dita sentirai il contrasto tra il tessuto caldo e il metallo freddo.
Ora solleva leggermente il mantello con le mani.
Sotto trovi la sopratunica.
È anch'essa rossa e aperta sul davanti.
Anche qui, lungo i bordi, potrai percepire il motivo damascato che decora il tessuto.
Ora arriva alla vita.
Qui trovi una cintura di cuoio, liscia e resistente.
Alla cintura è appesa una piccola borsa: la scarsella.
È fatta di seta damascata.
Passa lentamente i polpastrelli sulla sua superficie.
Sentirai il disegno del tessuto e sul bordo inferiore le nappine di filo di seta.
Scendi ancora.
Sotto la sopratunica si trova la tunica blu.
È la veste più interna e cade diritta lungo il corpo.
Infine scendi fino ai piedi.
Qui porto scarpe di pelle, con punta leggermente appuntita, come era di moda nel mio tempo.
Ora conosci le mie vesti.
Attraverso questi tessuti e questi dettagli puoi avvicinarti al mio mondo.