Esplora con le mani e con l'ascolto
Sa Bestimenta Tattile
Benennidu.
So Gosantine Pala. Bujakeso, arcieri e umbra de Marianu IV, Giuighe de Arbarèe.
Acurtziadi. Sa bestimenta mea faeddat de gherra, sa boghe mea t'at a ghiare a s'iscoberta sua. Porta sas manos tuas susu de mene e lassat chi ti conte chie so.
Cumintzat dae s'artu. Sa conca mia est amparada dae un'elmu. In sa cara mea non chircare sa bellesa de unu cortigianu, ca as a agatare solu sa tostesa de sa cara de un'òmine chi at seberadu de serbire.
A inghìriu a sa cara e giosso subra de sos coddos, sos pòddighes tuos ant a agatare una superfìtzie fita, irregulare, cun piticas aspresas chi pitigant sas puntas de sos podighes. Est sa cota de màllia: mìgias de piticos aneddos de ferru, saldados unu a unu dae manos pràtigas. Intendes comente est frita? Est sa pedde de metallu mea. M'amparat dae sas fritzas inimigas.
Fala como cara a su corpus meu. In antis de totu imàgina, suta totu custu chi tocas, bi est su gambeson meu: una tùnica imbuttida, modde e russa a su matessi tempus, chi giuto deretu subra de sa pedde. No l'as a intèndere, ma est inie. Est issa chi impedit a su ferru de sa cota de mi atzumbare, de mi truncare sas costas a cada corfu retzidu. Est su segretu meu.
Subra su gambeson, sos pòddighes tuos ant a agatare sa cota de màllia chi mi rivestit fintzas a meidade de sas ancas. E subra ancora, as a intèndere su surcoto meu, sa sopravveste de lana russa chi besto cun orgòlliu.
Como pone sos podighes a su tzentru de sas petorras mias, inoghe agatas una forma diferente de rilievu: est s'istèmma de Arbarèe, unu avure irraighinadu, su sìmbulu meu. Truncu, ramos, raighinas, totu birde subra de fundu biancu. Cando lu tocas, tocas sa libertade de su Giuigadu. Est pro cussu chi cumbato.
A su chintu as a agatare sa chintorza mea de còrgiu: issa retzedet sos cumpàngios meos prus fidados.
A unu chirru, aferra cun delicatezza un'elementu tostu e fritu, est s'elsa a forma de rughe de s'ispada mea intro sa baina. Dae s'àtera parte, intendes cuddu elementu longu incujadu? Est s'arcu meu. Como colat sos pòddighes longu sa longària sua: as a intèndere sa linna tribagliada, sa corda tesa chi vibrat comente la toco. Cun custu arcu potzo corfire un'inimigu prima chi issu s'abitzet de amie. So sa manu invisìbile de Marianu IV.
Fala ancora. Sas ancas meas sunt imboligadas in sa calzabraga, sas mìgias de roba aderente colore birde iscuru. In fundu, sos pees sunt intro sas botas bascias de pedde contzada, consumadas in sas camineras de su Giuigadu.
L'Abito al Tatto
Benvenuto.
Sono Gosantine Pala. Bujakeso, arciere e ombra fedele di Mariano IV, Giudice d'Arborea.
Avvicinati. Le mie vesti parlano di guerra, la mia voce ti guiderà alla loro scoperta. Porta le tue mani su di me e lascia che ti racconti chi sono.
Comincia dall'alto. La mia testa è protetta da un elmo. Nel mio volto non cercare la bellezza di un cortigiano, perché troverai la durezza del volto di un uomo che ha scelto di servire.
Intorno al viso e giù sulle spalle, le tue dita troveranno una superficie fitta, irregolare, con piccole asperità che pizzicano il polpastrello. È la mia cotta di maglia: migliaia di piccoli anelli di ferro, saldati uno ad uno da mani pazienti. Senti come è fredda? È la mia pelle di metallo. Mi protegge dalle frecce nemiche.
Scendi ora verso il mio corpo. Prima di tutto immagina, sotto tutto ciò che tocchi, il mio gambeson: una tunica imbottita, morbida e spessa, che porto direttamente sulla pelle. Non la sentirai, ma è lì. È lei che impedisce al ferro della cotta di ammaccarmi, di spezzarmi le costole a ogni colpo ricevuto. È il mio segreto.
Sopra il gambeson, le tue dita troveranno la cotta di maglia che riveste anche il mio busto. E sopra ancora, sentirai cambiare tutto: da metallico e freddo a compatto e caldo. È il mio surcotto, la sopravveste di lana grezza che indosso con orgoglio.
Proprio al centro del mio petto, le tue dita troveranno una forma di rilievo diverso: è l'insegna d'Arborea, l'albero sradicato, il mio simbolo. Fusto, rami, radici, tutto verde su fondo bianco. Quando lo tocchi, tocchi la libertà del Giudicato. È per questo che combatto.
Alla vita troverai la mia cintura di cuoio: lei regge i miei compagni più fidati.
A un lato, afferra con delicatezza un elemento duro e freddo, con un piccolo incrocio a forma di croce: è l'elsa della mia spada nel fodero. Dall'altra parte, senti quel lungo elemento curvato? È il mio arco. Passa le dita lungo la sua lunghezza: sentirai il legno levigato, la curva della tensione, la corda tesa che vibra appena la tocco. Con questo arco posso colpire un nemico prima che lui mi veda. Sono la mano invisibile di Mariano IV.
Scendi ancora. Le mie gambe sono avvolte nella calzabraga, la calza di stoffa aderente color verde scuro. In fondo, i miei piedi: scarpe basse di pelle conciata, consumate nei sentieri del Giudicato.